Yerebatan Sarnıcı'nın Medusa başları: neredeler ve neden ters
Yerebatan Sarnıcı'nın Medusa başları salonun dibinde sütun altlığı olarak duran iki oyma Gorgon yüzü - biri yan dönmüş, biri tamamen ters - ve mekânın en çok fotoğraflanan şeyi. Terslikleri, çoğu doğru olmayan bir yüzyıllık mitoloji üretti. Bu sayfa onların gerçekte nerede olduğunu, arkeologların efsanelerin anlattığına karşı ne düşündüğünü ve kalabalıksız nasıl fotoğraflanacağını gösteriyor.
Sarnıçtaki Medusa başları: köşe ve konum
Kuzeybatı köşesi, yürüyüş yolunun sonuna yakın - döngünün neredeyse bitiminde, çıkışa yaklaştığınız noktada. Salon tek düzlem olduğundan kaybolmak imkânsız; kalabalığın yavaşladığı ve telefonların suya çevrildiği yer başların olduğu köşe.
Başlar kuzeybatı köşede - yürüyüş yolu döngüsünün en dibinde, giriş tarafının neredeyse karşısında. Arka sıraların iki sütunu oyma bloklara basıyor: Medusa yüzleri altlıkların kendisi, daha eski bir Roma anıtından geri dönüştürülmüş taşlar. Yan yatan baş bir sütunu, tam ters duran komşusunu taşıyor.
Ünlerinin ima ettiğinden kolay gözden kaçıyorlar: o uçta daha loş ışık, birkaç metre geride korkuluk ve kalıcı bir ziyaretçi düğümü. Telefonları suya doğrultan kalabalığı arayın - o köşe orası.
Yerleşim tesadüf değil: iki baş son sıradaki sütunları taşıyor ve pozisyonları - biri yan, biri baş aşağı - tüm binayı şekillendiren aynı pragmatik kararın görünür sonucu. Bizanslı yapımcılar ikonografiyle değil yükseklik ve oturmayla ilgileniyordu - Medusa'lar birileri onlarla bir şey demek istediği için değil, yüz oldukları için ünlendi.
Medusa blokları: taş ve devşirme
Devşirme pratiğinin ölçeği hâlâ şaşırtıyor: sütunların gövdeleri farklı mermerlerde, başlıklar farklı üsluplarda - bazısı Dor sade, bazısı Korintos süslemeli. Yapımcılar görünür eklektikliği sorun etmedi çünkü salon kimseye gösterilmek için tasarlanmadı; estetik uyum yerine zaman ve malzeme kazancı seçtiler.
İki parça sarnıçtan bile eski Roma heykeli - artık kimsenin tanımlayamadığı bir anıt için oyulmuş. Muhtemelen 6. yüzyıl Konstantinopolis'inde toplu yıkılan kamu binalarından geldiler: tapınaklar, zafer takları, forumlar. Başlar Medusa olarak değil, doğru ölçüde blok olarak seçildi.
Onları olağanüstü yapan da bu: bu yer için yapılmış eserler değil, en üst düzey geri dönüşüm - sarnıcın 336 sütununu, çeşitli başlıklarını ve farklı taşlarını üreten aynı ilke. Medusa'lar bu binanın kendi geçmişini yapı malzemesi yapan bir şehrin kalıntılarından monte edildiğinin en görünür kanıtı sadece.
Medusa'lar neden ters ve yan duruyor
Üç açıklama dolaşıyor ve dürüstlük sağlamı iyi hikâyeden ayırmayı gerektiriyor:
| Teori | Ne iddia ediyor | Sağlamlığı |
| Devşirme malzeme | Başlar yıkılmış binanın oyma bloklarıydı, altlık olarak kullanıldı - nasıl oturuyorlarsa öyle yöneltildiler | Arkeolojinin ana görüşü |
| Hıristiyan reddi | Bizanslı yapımcılar pagan imgeleri etkisizleştirmek için ters çevirdi | Popüler hikâye, ince kanıt - makul saik, hiç kanıtlanmadı |
| Koruyucu yerleştirme | Medusa imgeleri kötülüğü kovardı, pozisyonun anlamı vardı | Folklor - Medusa antikte koruyucuydu ama terslik bu tezi zayıflatıyor |
Sıkıcı cevap muhtemelen doğru olanı. Sütun altlığı arayan yapımcılar teolojiyle değil yükseklik ve oturmayla ilgilendi - ters blok sütunu sadece doğru seviyeye getirdi. Yan baş kanıt: pagan bir yüzü 90 derece çevirmek dini küçümseme göstermenin garip yolu ama sütun yüksekliğini tutturmanın kusursuz yolu.
Gerçekten bilinen: bloklar Roma heykeli, sarnıçtan eski, önceki binadan kurtarılmış - orijinal anıt tespit edilmemiş. Yeniden kullanım standart Bizans pratiğiydi; sarnıcın yüzlerce sütunu geri dönüşüm. Medusa'lar yüz oldukları için ünlendi, yapımcılar onlarla bir şey demek istediği için değil.
Daha da dürüstçesi: efsaneler fotoğraflar popülerleştikçe popülerleşti. 19. yüzyıl seyahatnameleri başlardan neredeyse hiç bahsetmiyor - bugünkü Medusa modası tarihsel bir gizem değil, Instagram çağı fenomeni. Bugün fotoğrafladığınız, denk geldiği gibi konmuş taşlar topluluğu - biri onları kasten öyle yerleştirmiş olsaydı daha az etkileyici olmazlardı.
Köşenin atmosferi gerisini getiriyor: salonun geri kalanından karanlık, daha alçak, başlar korkulukla yarı gizli - hikâyesiz bile sıradan geçilmemesi gereken bir şey gibi görünüyorlar.
Yerleşimin pratik okumasını da yapabilirsiniz: yan duran baş altında, baş aşağı duran daha uzun. Yapımcının problemi taşa değil yüksekliğeydi - iki sütunun da tepesi aynı tuğla kirişe varmalıydı ve eldeki bloklar ancak döndürülünce oturuyordu. Görünmeyen birinci sınıf heykellerle değil, eldeki büyük taşlarla çözülen inşaat aritmetiği.
Teoriler arasında en dayanıklısı "medusa kalkan" yorumu bile - pagan yüzünün Hıristiyan yapımcılarca kasten aşağı çevrilerek etkisizleştirilmesi - kanıt yerine hisle yaşıyor: hoş, sıcak hikâye ama hiçbir Bizans kaynağı böyle bir jest kaydetmiyor. Araştırmacıların çoğu bunu tesadüfe bırakıyor ve geri kalanı ziyaretçinin hayal gücüne devrediyor.
Medusa'yı kalabalıkta okumak
Köşe sarnıcın en yoğun fotoğraf noktası ve günün her saatinde küçük bir birikim oluşturuyor. Sabahın ilk yarım saatinde oraya ulaşan, iki başı da neredeyse boş yakalıyor; öğlen aynı nokta telefonları havada tutan bir katmana dönüşüyor. Gece seansı arası olanı - ışık sahneli, insan az - Medusa'yı en dramatik hâliyle veriyor.
Korkuluk çizgisinden ikisini de aynı kadraja almak zor - yan olanı solda, ters olanı iki metre ileride duruyor. Telefonunuzu geniş açıya alın, ISO'yu yükseltmek yerine telefonu korkuluğa dayayarak titreşimi kısın; salonun ışığı yüksek ISO'nun getirdiği greni affetmiyor. Ve yansımayı unutmayın: başların altındaki sığ su, yukarıdaki yüzleri aşağıya ikinci kez koyuyor - bu köşenin en iyi fotoğrafı çoğu zaman objektifin suya en yakın olduğu an çıkıyor.
Ziyaretçilerin sık sorduğu pratik soru: başlara dokunabilir miyim? Hayır - korkuluk çizgisi iki metreden fazla mesafe koyuyor ve koruma ekibi yaklaşanları uyarıyor. İyi haber: bu mesafe fotoğrafı koruyor - eller ve parmaklar kadrajdan çıkıyor, başlar yüzyıllardır olduğu gibi temiz kalıyor.
Medusa başlarını fotoğraflamak
Köşe binanın en karanlık ve en kalabalık noktası: açılışın ilk saatinde neredeyse boşken fotoğraflayın; telefonunuzun gece modunu ya da açık diyaframı kullanın - başlar aydınlık ama korkuluğun birkaç metre gerisinde; ve klasik "suda yansıyan yüz" karesinin kalabalıkta boşluk için sabır gerektirdiğini kabul edin. Yan baş, daha alçakta ve geride duran ters baştan daha temiz fotoğraflanıyor.
Medusa mitinin kökenini merak edenler için: antik Yunan'da Gorgon figürü koruyucu işlev görüyordu - kapılara, kalkanlara ve binalara yerleştirilen baş, kötülüğü bakışıyla kovuyordu. Sarnıçtaki başların bilinçli apotropaik (kötülüğü kovan) işlev görüp görmediği tartışmalı; muhtemel cevap basit - yapımcılar taş arıyordu, mit değil. Ama ziyaretçi hayal gücü için bu ayrım neredeyse önemsiz.
Medusa köşesini gezdikten sonra dönüp salona bir kez daha bakın: iki başın bütün bir odanın tek insan yüzü olduğu ancak o anda anlaşılıyor. On beş yüzyıl boyunca yüzlerce taş, hiçbirinin yüzü olmadan bekledi - sonra iki kadın yüzü, yanlış yönde durarak, mekânın simgesi oldu. Tarihin ironisi bundan ibaret: anonim yapının tek kimliği, kendisini tanımayan taşlardan geldi.